Kino… Biedronka

Kamienica, w której mieściło się kino, została wybudowana po 1935 roku. Od początku w planach było utworzenie w niej ośrodka kultury – kina, który już w 1938 roku powstał z projektu Juliusza Żórawskiego. Wybuch wojny pokrzyżował te plany i odwlekł powstanie placówki.

W połowie 1941 roku, już w getcie, w Feminie rozpoczął swoją działalność Teatr, którego sala mogła pomieścić nawet 900 widzów. Po wojnie pierwszym seansem były „Zakazane piosenki” (1958), wtedy Femina była już kinem.

W oficjalnym piśmie Stowarzyszenia, skierowanym do dyrektora kina, Pana Edwarda Durysa, napisaliśmy: ” (…) to szczególne miejsce dla wielu Warszawiaków, dla nas również, ponieważ od dziecka wyjścia do kina wiązały się z wizytą w Feminie. Na seansach w Kinie Femina wychowało się nie jedno pokolenie, nie jedno będzie również to miejsce wspominać, jako miejsce związane z dzieciństwem, dorastaniem, randkami i innymi bliskimi ich sercu wspomnieniami (…) często gdy pamięć zawodzi, zdjęcia przypominają o tym, co było ważne.”

Ten album dedykujemy wszystkim, którzy mają w swoich sercach wspomnienia związane z Feminą.

Kłaniamy się historii.

Femina była najdłużej działające kino w historii Warszawy – otwarto je w 1938 r., przetrwało drugą wojnę światową, okupację i getto. Gdy we wrześniu 2014 r. seansem filmu „Miasto 44” zamknięto jego działalność, społeczność internetowa bardzo szybko wyraziła swoje oburzenie. Prywatny właściciel budynku wypowiedział umowę i przekazał obiekt nowemu najemcy – firmie Jeronimo Martins Polska, właściciela sieci dyskontów Biedronka. Po kinie został tylko neon i nazwa zespołu przystanków.

wawalove.pl

Zdjęcia z października 2014 roku
Fot. Anna Straszyńska