Sarkofag

Tereny otaczające kościół, od wieków zajmowane były przez ewangelików, którzy ze zmiennym szczęściem, mogli kultywować swoje tradycje oficjalnie lub musieli działać zupełnie prowizorycznie. Miejsca obrządków były różne, zanim pobudowano kościół w tej miejscowości ewangelicy spotykali się w grobowej kaplicy rodziny Borschnitzów powstałej w 1594 r. Po trochę ponad dekadzie, ziemie weszły w posiadanie rodziny katolickiej von Dohn, co poskutkowało odebraniem ewangelikom kaplicy. Po 28 latach prowizorycznych nabożeństw często organizowanych w ukryciu, udostępniono ewangelikom jedną z pałacowych sal, w której odbywały się nabożeństwa w języku zarówno polskim jak i niemieckim.

W roku 1740 Friedrich II von Hohenzollern obejmując władzę królewską nad Prusami, blisko rok później wydaje zgodę na budowę kościoła ewangelickiego i odprawianie w nim nabożeństw. Trzy lata później położony zostaje kamień węgielny, a po kolejnych 6 latach poświęcono już gotową świątynię, której projektantem był Johann Boumann. Friedrich 1775 roku umiera,  zostaje pochowany w rokokowym sarkofagu obok swojej drugiej żony Fryderyki Charlotty zmarłej w 1741 r., w kościele ewangelickim którego był fundatorem.
Przed II Wojną Światową, kościół przechodzi poważny remont. Niestety od 1945 pozostaje opuszczony. Kościół wpisany został do rejestru zabytków w 1964 roku.

Fot. Ana i Włodek